متن آهنگ فروغ علیرضا قربانی

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبار آلود و دود

یا خزانی خالی از فریاد و شور

میروم از خویش میمانم ز خویش

هرچه برجا مانده ویران میشود روح من چون باد بان قایقی

در افق ها دور و پنهان میشود

خاک میخواند مرا هر دم به خویش

میرسم دز ره که در خاکم نهند

آب شاید عاشقانم نیمه شب

گل به روی گور غم ناکم نهد

لیک دیگر پیکر سرد مرا

میفشارد خاک دامن گیر خاک بی تو

بی تو دور از ضربه های قلب تو

قلب من میپوسد آنجا زیر خاک

بی تو دور از ضربه های قلب تو

قلب من میپوسد آنجا زیر خاک

بی تو دور از ضربه های قلب تو

قلب من میپوسد آنجا زیر خاک

بی تو دور از ضربه های قلب تو

قلب من میپوسد آنجا زیر خاک

بعدها نام مرا باران و باد

نرم میشویند از رخسار سنگ

گور من گمنام میماند به راه

فارغ از افسانه های نام و ننگ