تکست و متن آهنگ جدید

فیلم «تو می‌توانی همه چیز را ببینی» از A24 از آن دسته فیلم‌های نادری است که همه را وادار به بازنگری در همه چیز می‌کند و هیچ پاسخ آسانی برای بزرگترین سوالاتش درباره مدیر عامل زندانی، الیزابت هولمز، و/یا واقعیت ارائه نمی‌دهد. همچنین این فیلم از آن دسته آثار نادری است که با وجود اینکه در هیچ دسته‌بندی مشخصی قرار نمی‌گیرد، حجم عظیمی از گمانه‌زنی‌ها را برای اسکار به خود اختصاص داده است؛ هم برای کارگردانانش، نیتن فیلدر و لنس اوپنهایم، و هم برای ستاره غافلگیرکننده این مستند.

پول + تحسین منتقدان = جوایز اسکار؟

«تو می‌توانی همه چیز را ببینی» با فروش ۱۵ میلیون دلاری در آخر هفته افتتاحیه خود، رکوردهای گیشه را شکست و بزرگترین افتتاحیه را برای فیلمی که در کمتر از ۱۰۰۰ سالن سینما اکران شده بود، از زمان فیلم «بورات» در سال ۲۰۰۶ به ثبت رساند. همچنین این فیلم پرفروش‌ترین آخر هفته افتتاحیه را برای یک مستند از زمان فیلم پرفروش «فارنهایت ۹/۱۱» مایکل مور در سال ۲۰۰۴ داشت. (البته قصد نداریم تام کروز را در این وضعیت ناامید کنیم، اما بله، این فیلم از «دیگر» هم بیشتر فروش کرد.)

فراتر از موفقیت مالی، استقبال منتقدان نیز فوق‌العاده بوده است: این فیلم در راتن تومیتوز ۹۸ درصد تاییدیه هم از سوی منتقدان و هم از سوی مخاطبان دریافت کرده است (و اگر امتیازات راتن تومیتوز را دنبال کنید، می‌دانید که این اتفاق چقدر نادر است). همچنین در حال حاضر این فیلم بالاترین امتیاز را در لترباکسد در میان تمام فیلم‌های بلند دارد (فقط یک فیلم کنسرت ریدیوهد و مینی‌سریال «گروه برادران» از HBO امتیاز بالاتری دارند).

این نوع موفقیت انتقادی و مالی، طبیعتاً به بحث درباره اسکار منجر می‌شود. ورایتی گزارش می‌دهد که A24 فیلم «تو می‌توانی همه چیز را ببینی» را در بخش‌هایی از جمله: بهترین فیلم، کارگردانی، طراحی تولید، فیلمبرداری، طراحی لباس، تدوین، گریم و آرایش مو، صدا و موسیقی متن اصلی نامزد خواهد کرد. (صادقانه بگویم، بسیاری از این بخش‌ها، به خصوص فیلمبرداری و صدا، واقعاً محتمل به نظر می‌رسند.)

در زمان نگارش این مطلب، سایت پیش‌بینی جوایز گلد دربی، «تو می‌توانی همه چیز را ببینی» را در رتبه یازدهم لیست نامزدهای احتمالی بهترین فیلم قرار داده است، و فیلدر و اوپنهایم در رتبه هشتم لیست مدعیان بهترین کارگردانی قرار دارند. هنوز هم زود است – این رتبه‌بندی‌ها ممکن است در هفته‌های آینده به طور چشمگیری افزایش یابد. در صورت موفقیت این فیلم در هر یک یا هر دو بخش، تاریخ‌ساز خواهد شد و اولین مستندی خواهد بود که به این موفقیت دست می‌یابد.

فقط یک مشکل وجود دارد…

«شاخه مستند، آنها آدم‌های بسیار کینه‌ای هستند»

اگرچه شانس فیلم برای بهترین فیلم و بهترین کارگردانی در حال حاضر خوب به نظر می‌رسد، اما لزوماً انتظار نامزدی آن را در بخشی که شاید واضح‌ترین گزینه باشد، نداشته باشید. بله، «تو می‌توانی همه چیز را ببینی» هرچند نوآورانه و غیرمعمول است، اما بدون شک تعریف یک فیلم مستند بلند را طبق قوانین رسمی برآورده می‌کند.

به گفته آکادمی، این فیلم «یک فیلم غیرداستانی اکران شده در سینما است که به طور خلاقانه به موضوعات فرهنگی، هنری، تاریخی، اجتماعی، علمی، اقتصادی یا سایر موضوعات می‌پردازد» و «در رویداد واقعی فیلمبرداری شده است، یا ممکن است از بازسازی جزئی، فیلم‌های آرشیوی، عکس‌ها، انیمیشن، استاپ‌موشن یا سایر تکنیک‌ها استفاده کند، تا زمانی که تاکید بر واقعیت باشد و نه داستان». این فیلم همچنین سایر عوامل واجد شرایط را نیز به خوبی برآورده می‌کند: در بازه زمانی مورد نیاز اکران سینمایی داشته و طول آن بیش از ۴۰ دقیقه است (با اختلاف زیاد).

اما صرفاً واجد شرایط بودن به معنای انتخاب شدن نیست. همانطور که نیت جونز برای والچر توضیح می‌دهد، مانع اصلی فیلم «تو می‌توانی همه چیز را ببینی» در اسکار، شاخه مستند آکادمی است، گروهی متشکل از تقریباً ۷۰۰ نفر که در واقع فهرست کوتاه فیلم‌های نامزد شده و همچنین مجموعه نهایی نامزدها را تعیین می‌کنند. طبق قوانین رسمی، فهرست کوتاه به این صورت ایجاد می‌شود:

تمام اعضای فعال و مادام‌العمر شاخه مستند برای تماشای آثار واجد شرایط در این بخش دعوت می‌شوند و ملزم به تماشای حداقل تعداد مشخصی طبق رویه‌های فعلی هستند. اعضا با رای مخفی به ترتیب اولویت خود به حداکثر پانزده فیلم رای می‌دهند. پانزده فیلمی که بیشترین تعداد رای را کسب کنند، به مرحله بعدی رای‌گیری راه پیدا می‌کنند.

رویه مشابهی، باز هم محدود به اعضای شاخه مستند، برای کاهش ۱۵ فیلم فهرست کوتاه به پنج فیلم ويا بلاگ نهایی که نامزدهای نهایی هستند، استفاده می‌شود. تنها پس از آن است که کل آکادمی می‌تواند به مدعیان رای دهد (و حتی در آن صورت هم، تنها در صورتی می‌توانند در این بخش رای دهند که تمام فیلم‌های نامزد شده را تماشا کرده باشند).

و همانطور که جونز می‌نویسد، «هیچ شاخه دیگری چنین لذتی در رفتن به راه خود ندارد، و به طور مرتب به عناوینی که بقیه صنعت آنها را دوست دارند، بی‌اعتنایی می‌کند. هیچ شاخه دیگری اعضای خود را به عنوان مبارز در یک نبرد ایدئولوژیک – در این مورد، بر سر اینکه مستند چه باید باشد – اولویت نمی‌دهد.» یا به نقل از زارا میرزا، کارشناس مستند جونز، «قبل از این با دوستی بودم که در زمینه مستند فعالیت می‌کند… کلمات دقیق او این بود: «شاخه مستند، آنها آدم‌های بسیار کینه‌ای هستند.»

در تحلیل جونز، نامزدی‌های گذشته برای بهترین فیلم مستند به شدت بر مستندهای مسئله‌محور تاکید دارند تا مستندهایی که حتی کمی از قدرت ستاره‌ای یا جذابیت مردمی برخوردارند: «سمفونی آمریکایی»، «ویل و هارپر» و «مادرم جین» همگی نمونه‌هایی از فیلم‌های تحسین‌شده‌ای هستند که در نهایت توسط رای‌دهندگان این شاخه نادیده گرفته شدند. ویژگی‌هایی که باعث می‌شود «تو می‌توانی همه چیز را ببینی» به عنوان طعمه‌ای برای بهترین فیلم به نظر برسد – نوآوری آن، موفقیت جریان اصلی آن – همچنین باعث می‌شود که احتمال موفقیت آن در اینجا کمتر به نظر برسد.

اما آیا می‌تواند نامزدی بازیگری بگیرد؟ یا دو تا؟

[توضیح سردبیر: این بخش حاوی اسپویلرهای بزرگی برای فیلم «تو می‌توانی همه چیز را ببینی» است. اگر فیلم را ندیده‌اید، ادامه مطلب را نخوانید.]

«تو می‌توانی همه چیز را ببینی» با دوربین‌های فیلدر و اوپنهایم آغاز می‌شود که هولمز و خانواده‌اش – از جمله شریک زندگی‌اش بیلی ایوانز

گروه افسانه‌ای راک Def Leppard، تور گسترده خود در آمریکای شمالی برای سال ۲۰۲۷ را اعلام کرد. در این تور، گروه‌های Goo Goo Dolls و The Struts نیز حضور خواهند داشت.

این تور ۴۵ روزه، در تاریخ ۲ مارس در آلن‌تاون، پنسیلوانیا آغاز آموزش آشپزی شده و تا ۲ ژوئیه در ایندیاناپولیس ادامه خواهد یافت. شهرهای مهمی همچون دیترویت، تورنتو، بوستون، شیکاگو، دنور، لس‌آنجلس، سیاتل، آتلانتا، نیویورک سیتی و فیلادلفیا نیز میزبان این کنسرت‌ها خواهند بود.

بلیت‌های تور Def Leppard در سال ۲۰۲۷ از روز جمعه، ۱۶ اکتبر در دسترس قرار گرفته است. لازم به ذکر است که یک دلار از هر بلیت فروخته شده به «City of Hope»، سازمانی پیشرو در تحقیقات و درمان سرطان، اهدا خواهد شد.

جدیدترین آلبوم Def Leppard با عنوان Diamond Star Halos در سال ۲۰۲۳ منتشر شد. همچنین، یک مجموعه جعبه‌ای جدید با نام Volume 4 قرار است در تاریخ ۱۳ نوامبر عرضه شود.

در ادامه، تاریخ‌های تور ۲۰۲۷ Def Leppard را مشاهده می‌کنید:

• ۰۳/۰۲ – آلن‌تاون، پنسیلوانیا @ PPL Center *
• ۰۳/۰۵ – مونترال، کبک @ Bell Centre *
• ۰۳/۰۷ – دیترویت، میشیگان @ Little Caesars Arena *
• ۰۳/۰۹ – تورنتو، انتاریو @ Scotiabank Arena *
• ۰۳/۱۱ – شهر کبک، کبک @ Centre Vidéotron *
• ۰۳/۱۳ – نیوآرک، نیوجرسی @ Prudential Center *
• ۰۳/۱۷ – بوستون، ماساچوست @ TD Garden *
• ۰۳/۱۹ – نشویل، تنسی @ Bridgestone Arena *
• ۰۳/۲۱ – واشینگتن، دی‌سی @ Capital One Arena *
• ۰۳/۲۳ – پیتسبرگ، پنسیلوانیا @ PPG Paints Arena *
• ۰۳/۲۵ – شیکاگو، ایلینوی @ United Center *
• ۰۳/۲۷ – مینیاپولیس، مینه سوتا @ Target Center *
• ۰۳/۲۹ – دنور، کلرادو @ Ball Arena *
• ۰۳/۳۱ – سالت لیک سیتی، یوتا @ Delta Center *
• ۰۴/۱۳ – آستین، تگزاس @ Moody Center *
• ۰۴/۱۶ – نورث لیتل راک، آرکانزاس @ Simmons Bank Arena *
• ۰۴/۱۸ – فورت ورث، تگزاس @ Dickies Arena *
• ۰۴/۲۰ – موبیل، آلاباما @ Regions Arena *
• ۰۴/۲۲ – ویچیتا، کانزاس @ INTRUST Bank Arena *
• ۰۴/۲۴ – لینکلن، نبراسکا @ Pinnacle Bank Arena *
• ۰۴/۲۶ – کانزاس سیتی، میسوری @ T-Mobile Center *
• ۰۴/۲۹ – گلندیل، آریزونا @ Desert Diamond Arena *
• ۰۵/۰۱ – لس‌آنجلس، کالیفرنیا @ Hollywood Bowl *
• ۰۵/۰۵ – سان فرانسیسکو، کالیفرنیا @ Chase Center *
• ۰۵/۰۷ – ساکرامنتو، کالیفرنیا @ Golden 1 Center *
• ۰۵/۰۹ – سیاتل، واشینگتن @ Climate Pledge Arena *
• ۰۵/۱۱ – اسپوکن، واشینگتن @ Numerica Veterans Arena *
• ۰۵/۱۴ – ونکوور، بریتیش کلمبیا @ Rogers Arena *
• ۰۵/۱۶ – ادمونتون، آلبرتا @ Rogers Place *
• ۰۵/۲۹ – سن آنتونیو، تگزاس @ Frost Bank Center *
• ۰۶/۰۱ – هیوستون، تگزاس @ Toyota Center *
• ۰۶/۰۳ – اوکلاهما سیتی، اوکلاهما @ Paycom Center *
• ۰۶/۰۵ – میلواکی، ویسکانسین @ Fiserv Forum *
• ۰۶/۰۷ – سنت لوئیس، میسوری @ Enterprise Center *
• ۰۶/۰۹ – لوئیزویل، کنتاکی @ KFC Yum! Center *
• ۰۶/۱۱ – ساوانا، جورجیا @ Enmarket Arena *
• ۰۶/۱۳ – تامپا، فلوریدا @ Benchmark International Arena *
• ۰۶/۱۷ – آتلانتا، جورجیا @ State Farm Arena *
• ۰۶/۱۹ – کلمبوس، اوهایو @ Schottenstein Center *
• ۰۶/۲۱ – کلیولند، اوهایو @ Rocket Arena *
• ۰۶/۲۳ – نیویورک، نیویورک @ Madison Square Garden *
• ۰۶/۲۵ – آنکاسویل، کنتیکت @ Mohegan Sun Arena *
• ۰۶/۲۷ – فیلادلفیا، پنسیلوانیا @ Xfinity Mobile Arena *
• ۰۶/۳۰ – شارلوت، کارولینای شمالی @ Spectrum Center *
• ۰۷/۰۲ – ایندیاناپولیس، ایندیانا @ Gainbridge Fieldhouse *

* = با حضور Goo Goo Dolls و The Struts

گروه Fontaines D.C. با دومین تک‌آهنگ خود در سال ۲۰۱۷ به نام «خنده طوفانی» شناخته شد. این آهنگ با ریتمی پرانرژی و گیتاری شبیه آژیر، گریَن چاتن را در نقش واعظ روز قیامت به تصویر می‌کشید. او مکرراً هشدار می‌داد که «هیچ ارتباطی در دسترس نیست» و آهنگ به هرج و مرجی هیستریک تبدیل می‌شد. Fontaines D.C. هر شیرینی‌ای که در صدایشان بود را به جنون کشاندند.

نُه سال بعد، Fontaines D.C. همچنان در ارائه سیب‌های مسموم و کشاندن شما به تاریکی عالی عمل می‌کنند. این همان چرخه کابوس-آرامش-کابوس است که آهنگ «ستاره‌شکن» در سال ۲۰۲۴ را قدرت بخشید، یکی از بزرگترین و بهترین آهنگ‌های این گروه ایرلندی تا به امروز. در یک لحظه، چاتن لالایی می‌خواند و در لحظه بعد، به معنای واقعی کلمه برای نفس کشیدن تقلا می‌کند. در «اتاق دوپامین»، پنجمین آلبوم گروه، Fontaines D.C. این چرخه را در تمام آلبوم ادامه می‌دهند و با پالت موج نوی شبیه Depeche Mode، تصویری از دیستوپیای دهه ۲۰۲۰ را ترسیم می‌کنند. این یک دنباله جسورانه برای چهارمین آلبوم بزرگ آنها، «عشق»، است، حتی اگر سم اغلب قبل از شیرینی برسد.

متن آهنگ

is cloaked in a warm acoustic strum, like a slowed, hazier cousin of Romance ’s “Favourite.” Chatten narrates a woman in a rather dismal relationship — “When they fuck she leaves her body for a while” — but the miserable emotions depicted feel weightless as the band embrace a more beautiful, awestruck sound. Like “Marianne,” it’s a song that earns your trust before it turns on you, and it’s a trick the album could use more of.

Still, respect to Fontaines for not simplifying their sound or reducing the size of their ideas as their status has grown.  Dopamine Chamber sounds like the band embracing discomfort and attempting to reinvent themselves. Chatten, who sought to “leave the hope out and reflect the ugliness honestly” and provide a “catastrophic warning,” draws from a typically impressionistic style to convey that sense of doom and anguish.

One motif that does appear a lot on the album is film, cinema, and screens; the images keep turning life into something watched. “Six Shot Morning” has “melancholy بهار آنلاین hearts in a motion film,” “Marianne” sells a “cinematic feeling,” and the narrator of “Mimesis” is “tired of living in a photograph” and “submitting to the final frame.” It all comes to a head in the final track, “Intimate,” where “the ruins of the human dream” end up “so pretty in the final scene.” It’s the closest the album comes to a concrete argument: whether through a screen or a lens, we’re living as an audience, with the poison and the pleasure both on display.

These ideas are potent, though the songs that house them aren’t all as rousing or affecting as, say, “Marianne” and “Japan”; “Where Is Gone?,” a collaboration with Rosalía, is shockingly the driest of the bunch. But for the most part, Dopamine Chamber  is a bold, bruising listen. Nine years on from “Hurricane Laughter,” the storm is bigger and better built, but the brief calm in the middle is what lingers.

Ed. Note: Fontaines D.C. will embark on their biggest North American tour yet next year. Get tickets to see them here .

آر.جی. میت، بازیگری که با نقش «والت جونیور» در سریال محبوب «بریکینگ بد» شبکه AMC جاودانه شد، در سن ۳۴ سالگی درگذشت. گزارش‌ها حاکی از آن است که این بازیگر در روز دوشنبه، ۱۲ اکتبر، با خودکشی به زندگی خود پایان داده است.

نمایندگان رسمی این بازیگر با انتشار بیانیه‌ای، این خبر تلخ را تأیید کرده‌اند:

«با نهایت اندوه، خبر درگذشت غم‌انگیز بازیگر محبوب، نیکوکار و مدافع پرشور حقوق معلولان، آر.جی. میت را اعلام می‌کنیم. آر.جی. میت بیشتر به خاطر ایفای نقش والتر «فلین» وایت جونیور در سریال تحسین‌شده و برنده جوایز متعدد «بریکینگ بد» شناخته می‌شد. میت با تکیه بر تجربه شخصی خود در زندگی با فلج مغزی، اصالت خاصی به این نقش بخشید و بستری برای آگاهی‌بخشی و فراگیری در زمینه معلولیت ایجاد کرد. او علاوه بر سرگرم کردن دوستان و خانواده در سراسر جهان، به عنوان سفیر برای سازمان «یونایتد سربرال پالسی» و «شرینرز چیلدرنز» فعالیت می‌کرد.»

میت که در سال ۱۹۹۲ متولد شد، در سه سالگی به فلج مغزی مبتلا شد، اما این موضوع مانع از پیگیری حرفه بازیگری او نشد. او پیش از ایفای نقش اصلی خود در درام جنایی ساخته وینس گیلیگان، در سریال‌هایی مانند «همه از کریس متنفرند» و «هانا مونتانا» نقش‌های کوچکی را ایفا کرده بود.

والت جونیور، پسر گاهی اوقات کنایه‌آمیز اما خوش‌قلب والتر وایت، نقطه عطف احساسی مهمی برای سریال «بریکینگ بد» بود. برخی از صحنه‌های میت به عنوان قدرتمندترین لحظات سریال – به ویژه در فصل پایانی، زمانی که والتر با عواقب جدی اعمالش روبرو شد – به یاد آورده می‌شوند. او به عنوان عضوی از گروه بازیگران، سه بار متن رو متوالی نامزد جایزه انجمن بازیگران سینما برای بهترین عملکرد گروهی در یک سریال درام شد و در سال ۲۰۱۴ این جایزه را از آن خود کرد. در سال ۲۰۱۳ نیز، او دریافت‌کننده جایزه هارولد راسل SAG-AFTRA بود.

پس از «بریکینگ بد»، میت در سریال‌هایی از جمله «وگاس»، «سوئیچد ات برث»، «دیس کلوز» و «ناو آپوکالیپس» به عنوان بازیگر مهمان حضور یافت. او همچنین نقش والت جونیور را در یکی از قسمت‌های «ربات چیکن» تکرار کرد و در فیلم‌های مستقل مانند «چه کسی راننده داگ است؟»، «ایستادگی برای سانی» و «تریومف» که تهیه‌کننده اجرایی آن نیز بود، فعالیت کرد.

علاوه بر بازیگری، میت از سال ۲۰۱۵ به عنوان دی‌جی نیز فعالیت خود را آغاز کرد. او در سال ۲۰۱۶ به بی‌بی‌سی گفته بود که چقدر تأثیر موسیقی بر مردم را دوست دارد: «شما می‌توانید یک آکورد یا یک نت را بنوازید و بلافاصله واکنش احساسی در مغز ایجاد شود.»

«آهنگ سنگین هفته» بخشی در «Heavy Consequence» است که هر جمعه برترین قطعات متال، پانک و هارد راک را که باید بشنوید، بررسی می‌کند. این هفته، تک‌آهنگ جدید «Precinct 3» از گروه پاور تریپ را معرفی می‌کنیم.

توصیف «Precinct 3» به عنوان بازگشتی موفق برای پاور تریپ، کم‌گویی بزرگی است. گروه به وضوح از بار انتظارات آگاه بود؛ نه تنها انتظار می‌رفت که اثری در حد شاهکار قبلی‌شان، «Nightmare Logic»، خلق کنند، بلکه باید میراث خواننده فقیدشان، رایلی گیل، را نیز زنده نگه می‌داشتند. از آن‌ها خواسته می‌شد که نه تنها تاریخ واقعی گروه را حفظ کنند، بلکه آینده فرضی‌ای را نیز که هیچ‌کدام از ما فرصت دیدنش را نداشتیم، محقق سازند. بنابراین، اینکه ۹ سال طول کشید تا آن‌ها احساس راحتی کنند و دست به کار شوند، واقعاً جای تعجب ندارد. خوشبختانه، گروه با آهنگ پرشور «Precinct 3» که ترکیبی از هاردکور و ترش متال وحشیانه است، به شدت موفق عمل کرده است.

پاور تریپ با الهام از «اسلیر»، ریف‌هایی با شدت و هیجان هانمن و کینگ ارائه می‌دهد. سپس ناگهان گروه به سبکی نزدیک‌تر به «وویوود» یا «کرونر» تغییر حالت می‌دهد و با افزودن یک شکل‌دهی پیشرو ظریف به ریف، آهنگ را به پایان می‌رساند. صدای خواننده جدید، ست گیلمور، خشونت و وزن خاصی دارد و رویکرد تولید آهنگ نیز به شدت آلبوم‌های معاصر «متالیکا» یا بخش‌های افراطی‌تر «اکسدوس» نزدیک است.

انتخاب این آهنگ (که به همراه قطعه «Scavenger» به صورت دابل سینگل منتشر شد) برای معرفی مجدد گروه، به وضوح نشان می‌دهد که پاور تریپ نه تنها هنوز عظمت خود را حفظ کرده است، بلکه می‌خواهد گستره توانایی‌هایش را نیز به رخ بکشد و به ما یادآوری کند که با وجود تنها دو آلبوم کامل قبل از درگذشت غم‌انگیز خواننده‌شان، هنوز زوایای بسیاری دارند که ما ندیده‌ایم. رایلی به آن‌ها افتخار می‌کرد.

تقدیرهای ویژه

کالت آو لونا – «The Rift»

کالت آو لونا همچنان نشان می‌دهد که چرا یکی از معدود گروه‌های پست-متال دهه ۲۰۰۰ است که نه تنها دوام آورده، بلکه به پیشرفت خود ادامه داده است. «The Rift» جنبه‌ای نادر از گروه را به نمایش می‌گذارد که شامل بخش‌هایی است که در یک آلبوم هاردکور اومئا نیز غریبه به نظر نمی‌رسیدند، با توجه به اینکه این صحنه، خاستگاه اصلی گروه بود. به راحتی می‌توان ارتباط مستقیم پست-متال با هاردکور و کراست پانک، و جادوی درخشانی که وقتی پانک‌ها با آلبوم‌های سایکدلیک و پراگرسیو آشنا می‌شوند، فراموش کرد؛ اما کالت آو لونا همیشه تاریخ خود را با افتخار به نمایش گذاشته است. تک‌آهنگ‌های آن‌ها اغلب از این نظر شفاف‌تر هستند. «The Rift» همچنان گریزان است و به یک زمینه احساسی اشاره می‌کند که به عنوان یک قطعه مستقل، آن را دریافت نمی‌کنیم. اما، مانند یک تک‌آهنگ عالی، شما را مشتاق می‌کند تا بدانید چگونه در یک مجموعه جای می‌گیرد، نه اینکه صرفاً احساس ناقص بودن به شما دست دهد. این آهنگ به تکمیل شدن تمایل دارد.

دِف‌هِوِن – «Hunter»

اگر چیزی باعث شود با آن دسته از افراد «کوولت» که از ترکیب ملودی‌های زیبا توسط دف‌هون در آثارشان متنفرند، موافق شوید، شنیدن این است که آن‌ها چقدر در بلک متال به شکل مستقیم خود عالی هستند. شنوندگان دقیق می‌توانند انواع نقاط تماس صوتی را در اینجا بشنوند، از عظمت ظریف گروهی مانند «بِهِریت» گرفته تا شکوه قلعه‌های پوسیده «امپرور» و زوزه گرگ دیوانه «واتین». «Hunter» به همراه «Black Brick» یکی از بهترین قطعاتی است که گروه تا به حال ساخته است، یادگاری از دنیایی دیگر که در آن به جای غنای احساسی گرم و آفتابی آثار فعلی‌شان، به دنبال بیابان‌های یخی بلک متال واقعی بودند. اینکه آن‌ها می‌توانند هر دو را انجام دهند، یک موهبت نادر است.

هیپنوز ۵ – «Trame Noire»

ما در حال حاضر خوش‌شانسیم که دوگانگی را تجربه می‌کنیم. گروه «اوشن» با تغییر کامل اعضای قبلی و تشکیل گروهی جدید، با آلبوم فوق‌العاده «Solaris» خود، مسیری صوتی جدید و درخشان را کاوش می‌کند. در همین حال، به نظر می‌رسد «هیپنوز ۵» نیز این پیام را دریافت کرده و با قطعه «Trame Noire» اثری را ارائه داده است که در چند آلبوم اخیر «اوشن» نیز جای می‌گرفت تا این نیاز را نیز برطرف کند. البته، این تا زمانی است که بخش‌های سنگین‌تر واقعاً بال‌های خود را باز می‌کنند و حس تهدید و تاریکی را به ارمغان می‌آورند که «اوشن» معمولاً از آن دوری می‌کرد. هیپنوز ۵ ممکن است در راههای موفقیت برخی محافل به عنوان یک گروه «جنت» شناخته شود، اما بهتر است آن‌ها را در فضای بین پست-متال و شاخه سینمایی‌تر پراگرسیو متال در نظر بگیریم که مهارت‌های خود را به سمت تنظیمات پیچیده به جای تکنیک‌های ظریف به کار می‌برند. «Trame Noire» به بهترین شکل ممکن از نظر احساسی خسته‌کننده است، نوعی کاتارسیس خالی از ذهن که فقط با یک فریاد وحشیانه طولانی به دست می‌آید.

گروه Placebo تور سی‌امین سالگرد فعالیت خود را با اجرای قطعاتی که بیش از ۲۰ سال به روی صحنه نبرده بودند، آغاز کرد. همچنین، آن‌ها برای اولین بار تک‌آهنگ جدید خود با عنوان «هلن کلر» را به صورت زنده اجرا کردند.

این اجراها در حالی صورت می‌گیرد که گروه، سی سالگی انتشار آلبوم اول خود در سال ۱۹۹۶ را جشن می‌گیرد. به همین مناسبت، آن‌ها یک تور بزرگ در بریتانیا و اروپا اعلام کرده‌اند و قول داده‌اند که عمدتاً قطعاتی از آلبوم اول و آلبوم دوم بازار بورس خود با نام «بدون تو من هیچ نیستم» را اجرا کنند.

در شب افتتاحیه تور در کراکاتوآی مرینیاک فرانسه، برایان مولکو و همکارانش یک مجموعه ۱۹ آهنگی را اجرا کردند. این اجرا با «صبح خالص» آغاز شد و بلافاصله با اولین اجرای «به خانه بیا» پس از ۲۰ سال ادامه یافت.

متن آهنگ

Video” loading=”lazy” width=”696″ height=”392″ src=”https://www.youtube.com/embed/8kQbg4Pqa4Q?feature=oembed&enablejsapi=1″ frameBorder=”0″ allow=”accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share” referrerPolicy=”strict-origin-when-cross-origin” allowFullScreen=””>

As well as the tour, Placebo also celebrated the 30th anniversary of their debut by releasing a reimagined version of the record. For the LP, Molko and Stefan Olsdal returned to the original master tapes and reworked all 10 songs from the 1996 record – describing it as a “director’s cut” that helped them inject the original songs with three decades more experience.

The ongoing tour will reach the UK and Ireland in late November and early December, where they will play Nottingham, Glasgow, Dublin, Manchester, London and Cardiff. See all the dates here and find any remaining tickets here.

Dates will head to Latin America in 2027, beginning in São Paulo on February 20 and running through Brazil, Argentina, Chile, Peru and Colombia before wrapping up with shows in Guadalajara and Monterrey in March.

Placebo dropped their last album of new material in 2022, with ‘Never Let Me Go’. That record was given a four-star review by NME, which described it as “a renaissance rock record with an experimental edge”, adding that it found Placebo “inspired and ready for a new era”.